آخرین خبرها

معمای حصوصی سازی، گفت و گوی زنده اینستاگرامی با امین سلیمی، سردبیر خبرگزاری دانشجو

برنامه گفت و گوی زنده اینستاگرامی با محمدامین سلیمی، سردبیر خبرگزاری دانشجو با عنوان “معمای حصوصی سازی از هست ها تا باید ها” به همت بسیج دانشجویی دانشکده حقوق برگزار شد.


شما مخاطبان گرامی می‌توانید فیلم کامل این گفتگو را در آپارات مشاهده کنید.

 

همچنین گزیده صحبت‌های آقای سلیمی به شرح زیر است:

ما نباید تاریخچه خصوصی سازی در کشورمان را محدود به بعد از انقلاب کنیم. خصوصی سازی مسئله جدیدی برای کشور ما نیست و قبل از انقلاب هم در قالب های مختلف اتفاق می افتاد. به عنوان مثال می توان به واگذاری سهام به کارگران اشاره کرد. اما بعد از انقلاب و در اوایل دهه ۸۰ سازمان خصوصی سازی تشکیل شده و با توجه به ابلاغیه ای از جانب رهبر انقلاب، مامور به شناسایی صنایع برای خصوصی سازی شده و قرار شد تا با توجه به شرایطی روند خصوصی سازی را تسریع نماید. علاوه بر این در همان ابلاغیه مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز موظّف شد تا بر حسن انجام فرایند خصوصی سازی نظارت نماید.

چیزی که در کشور ما در چند سال گذشته اتفاق افتاده است، خصوسی سازی نیست بلکه اختصاصی سازی است! یعنی ما صنایع و منابع کشور را تحویل مردم و صاحبان واقعی بخش خصوصی نداده ایم. آن هم به دلایل مختلفی است؛ مثل نحوه تعریف بخش خصوصی در کشور ماست. متاسفانه کشور ما در حوزه خصوصی سازی تکلیفش با خودش هم معلوم نیست؛ یعنی هنوز نمی دانیم میخواهیم چه چیزی را خصوصی سازی کنیم. مثلاً آیا می خواهیم صنایع غذایی و آموزش و پرورش را که صنایع مادر هستند و از لحاظ استراتژیک و امنیتی برایمان مهم هستند را خصوصی سازی کنیم یا سایر صنایع را…؟ با گذشت سالهای متمادی ما هنوز برای چنین مواردی به جمع بندی نرسیده ایم. اما در قانون اساسی اهدافی برای خصوصی سازی در نظر گرفته شده است؛ اهدافی همچون شتاب بخشیدن به اقتصاد ملی، گشترش مالکیت در سطح عموم مردم به منظور گسترش عدالت اجتماعی، ارتقای کارایی بنگاه های اقتصادی و موارد دیگر. اما متاسفانه نه تنها این اهداف عملی نشده، بلکه خصوصی سازی دشمن این اهداف نیز شده است. به عنوان مثال خصوصی سازی در شرایط فعلی و با این رویه مانع رشد اقتصادی و مشارکت مردمی در این امر است! همچنین خصوصی سازیِ فعلی مانع تضمین و باعث عدم ضمانت عدالت اجتماعی است.

درباره رفتار دولت های مختلف با خصوصی سازی و عملکرد آنها در این حوزه باید به این نکته توجه داشت که رفتار دولت ها در طی سالیان سال تغییری نکرده و این رفتار مرتبط به یک طیف یا یک جریان سیاسی نیست، بلکه مشکل ما مرتبط با نوع نگاه غلط به حوزه مدیریت اقتصادی ماست. به دلیل همین نگاه غلطی که نسبت به مسئله خصوصی سازی وجود دارد، تقریبا همه دولت ها به یک مسیر رفته اند و فرقی میان رفتار آن ها با یکدیگر مشاهده نمی شود.ما در قانون داریم که واگذاری باید متعلق به همه مردم کشور باشد تا مردم هم بتوانند در امر خصوصی سازی مشارکت کنند و شاهد عدالت اجتماعی باشیم. اما اینجا این بحث مطرح می شود که این شکلِ خصوصی سازی در مدل های کلان، همه اش رانت است. به این معنا که این شکل از خصوصی سازی اصلا نمی گذارد و اجازه نمی دهد که مردم به عنوان عموم جامعه وارد این روند شوند و منابع کشور را در دست بگیرند؛ بلکه این مدل از خصوصی سازی که هم اکنون در کشور ما وجود دارد بیشتر بر اساس رانت و لابی شکل گرفته است و نقش عموم مردم در این مدل عملیاتی نیست و به این صورت است که در این بین مردم در کار نیستند بلکه یک عده سرمایه دار وجود دارند که این عده به لابی های حاکمیتی و دولتی متصل هستند. در واقع امکان ندارد که شما اتصال نداشته باشید و بتوانید چنین فعالیتی انجام دهید.

در کنار این موضوع و با توجه به گزارش تفریغ بودجه در سال های مختلف متوجه می شوید دولت به حوزه خصوصی سازی با عنوان رد دیون نگاه می کند. به این معنا که دولت مثلا به یک جا بدهی دارد و خب برای رد این دین، کارخانه ای را به بدهکار می سپرد. به عنوان مثال می توان به اهدای صنایع غذایی موجود به بدهکاران دولتی اشاره کرد. صنعتی که با توجه به شرایط موجود برای ما اهمیت امنیتی و استراتژیکی داشته و با وجود تحریم ها برای ما بسیار مهم می باشد. ما اگر قصد این را داشته باشیم که خصوصی سازیِ واقعی شکل گیرد، باید به سمت مردمی سازی حرکت کنیم و گرنه همانگونه که در مسائل قبل اشاره شد متاسفانه ما به سمت نوعی اختصاصی سازی در حال حرکت هستیم که به نوعی تحویل دادن منابع مان به یک سری افراد متصل به لابی های قدرت و ثروت است.

گفتگوی اینستاگرامی با امین سلیمی

کیفیت نظارت مجمع تشخیص بر خصوصی سازی نیز به این شکل است که این مجمع موظف است سالانه گزارشی به رهبر انقلاب داده و در آن به کلیت اجرای اصل ۴۴ اشاره نموده و در باب آن به ارائه توضیحاتی بپردازد. البته همان گونه که اشاره شد، این توضیحات موردی و مصداقی نیستند و به صورت کلی ارائه می شوند. کلیت امر این است که خصوصی سازی در کشور ما فهم نشده است. یک چیز کلی اتفاق افتاده و آن چیزکلی به بدترین شکل ممکن اجرایی شده‌؛ یعنی اصلا هیچ نقطه مثبتی در ان نیست.
همه کسانی که سیاست گذاری کلان کشور را دارند، باید یک بار با هم بنشینند و تکلیف خودشان را مشخص کنند.یعنی ما نگاهمان به خصوصی سازی چیست؟ کدام صنایع؟ کدام نهاد ها؟ و به چه شکل؟ محاکمه و مجازات مجرمین خوب است و باید انجام شود، ولی دردی را دوا نمی‌کند. ان صنعت دیگر از بین رفته است و کمکی به صنایع کشور نمیکند.این موضوع(فساد در مسئله خصوصی سازی) نظارت پیشینی میطلبد. کاری نمیشود کرد مگر اینکه نظارت پیشینی باشد و ما تکلیفمان مشخص باشد.تا وقتی مشخص نباشد چه رویه ای، چه صنایعی و به چه شکلی است، هر چقدر هم نظارت رو افزایش بدهیم، کار خاصی نمیشود کرد. در کل روند پیگیری در این دوره قوه قضائیه نسبت به دوره قبل مثبت تر است ولی این ناظر به بعد از قضیه است و کمکی به صنایع از بین رفته نمی‌کند. به نظر بنده، کشاندن این دغدغه ها(مسائل کارکری، عدالت اجتماعی و …) به دانشگاه برای اینکه ۱-نخبگان درباره این مسائل صحبت کنند کار خیلی درستی است.۲- لازم است چون دانشجو قرار بود تریبون همین افراد باشد.
ما باید کمک کنیم به ان ها که خودشان روی پای خودشان بایستند و دوپینگ رسانه ای برایشان نکنیم. نقش ما حمایت کننده و حلقه واسطه بین بدنه نخبگانی کشور با آن‌هاست. در سال گذشته که مقام معظم رهبری در دیدار دانشجویی، بحث هفت تپه و ماشین سازی را تایید کرد، ما از متهم شدن به مارکسیستی و کمونیستی و اینکه به شما ربطی ندارد راحت شدیم و در حالی که قبل ان این سخنان خطاب به ما زده میشد!. امسال هم ایشان در رابطه با اعتراضات به این قضیه فرمودند نفس کار خوب است و اتفاقا پرچم این مطالبه‌گری ها را هم شما باید بردارید. حتما در این مسیر اشتباهاتی رخ داده است، حتما در مواقعی باید بیشتر رعایت میکردیم، ولی اصل آن حتما مثبت است و باعث میشود که تشکل های دانشجویی را از آن حالت گلخانه ای و حالت ایزوله آی نسبت به جامعه خارج شوند.

پایان خبر/

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A